अवोध छौ तिमी

 

डाँडा पारिको घाम संगै

दौडी आएँ तिमीलाई भेट्न ।

प्रकृतीको सुन्दर हरियालीमा

रातो गुलाफ सरी उभिरहेकी थियौ ।

ओठमा अनौठो मुस्कान भरी

एक्लै घाँस काटिरहेकी थियौ ।

कलमको भाषा नबुभ्mने तिमीले

हँसियाको भाषा त बुझेकी रहिछौ ।

कस्ती सोझी रहिछौ तिमी ।

जीवनको अर्थ नै थाहा छैन तिमीलाई ।

भाँचेको साँघु जोडेर

खोला तर्न अनि कसरी सकिएला

 

कालो लामो केशले भुईं छुवाई

चुराको छमछम आवाजमा

कोइली बनी गीत गाइरहेकी थियौ ।

गीतमा थियो मिठास अनि दुःखको वेदना ।

कोही भएन तिम्रो वेदना सुन्ने ।

मात्र छन् वन, पहाड र खुला आकाश ।

विलाएको छ तिम्रो स्वरहरू

तिमी डुल्ने वन, पहाड र वगरहरूमा ।

कस्ती निर्मल रहिछौ तिमी ।

कसैप्रति पोख्दैनौ तिमी आफ्नो गुनासो ।

चुँडेको धागो जोडेर

कपडा बुन्न अनि कसरी सकिएला

 

ओठमा लाली, कानमा झुम्का लगाई

रूखको फेदमा उभिदिंदा

विश्वामित्रको तप भंग गर्न भनी

मत्र्यलोक झरेकी मेनुका जस्ती तिमी ।

सृष्टिको चक्र चलाउनु पर्ने तिमीले

कति दिनसम्म सहिरहने स्वार्थी इन्द्रहरूको अन्याय ।

आफ्नो धर्म र कर्मको भाषा नबुभ्mने

कस्ती अबुझ रहिछौ तिमी ।

जिन्दगी कसरी जिउनु पर्छ थाहा छैन ।

पंक्षी भैंm प्वाँख फिजाई

आकाशमा उड्न अनि कसरी सकिएला 

                    ----

       बज्रबाराही साहित्यिक समूह, चापागाउँव्दारा मिति २०५७।६।७ मा आयोजित कवि गोष्ठीमा यस कविताले प्रथम स्थान हासिल गर्न सफल भएको थियो । कार्यक्रमका प्रमुख अतिथि प्रज्ञाप्रतिष्ठानका उपकुलपति मोहन कोइराला रहनु भएको थियो । –राजाराम श्रेष्ठ)